Κέντρα κράτησης ανά χώρα

ΚΕΝΤΡΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΣΕ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

  • Αλγερία 2
  • Αυστραλία 10
  • Αυστρία 1
  • Αζερμπαϊτζάν 1
  • Μπαχάμες 1
  • Μπαχρέιν 1
  • Μπανγκλαντές 1
  • Βέλγιο 6
  • Βοσνία Ερζεγοβίνη 1
  • Μποτσουάνα 1
  • Καναδάς 19
  • Χιλή 2
  • Κροατία 5
  • Κύπρος 3
  • Τσεχία 1
  • Δανία 3
  • Δομινίκα 2
  • Αίγυπτος 1
  • Εσθονία 1
  • Φινλανδία 2
  • Γαλλία 18
  • Γεωργία 1
  • Γερμανία 17
  • Ελλάδα 12
  • Γουατεμάλα 1
  • Χονγκ Κονγκ 2
  • Ινδία 12
  • Ιρλανδία 9
  • Ιταλία 11
  • Ιορδανία 18
  • Κουβέιτ 1
  • Κιργιστάν 2
  • Λετονία 1
  • Λιβύη 24
  • Λιθουανία 3
  • Λουξεμβούργο 1
  • Μαλαισία 3
  • Μαλδίβες 1
  • Μάλτα 6
  • Μεξικό 50
  • Μαυροβούνιο 1
  • Ναμίμπια 1
  • Ολλανδία 4
  • Νίγηρας 3
  • Νορβηγία 2
  • Παναμάς 4
  • Πολωνία 1
  • Ν. Κορέα 21
  • Ρουμανία 7
  • Ρωσία 1
  • Σαουδική Αραβία 4
  • Σιγκαπούρη 4
  • Σλοβακία 2
  • Σλοβενία 3
  • Ισπανία 7
  • Σρι Λάνκα 1
  • Σουδάν 1
  • Σουηδία 1
  • Ελβετία 35
  • Ταϊβάν 4
  • Τανζανία 1
  • Ταϊλάνδη 2
  • Τυνησία 3
  • Τουρκία 8
  • Βρετανία 9
  • ΗΠΑ 148
  • Υεμένη 2

Στις ΗΠΑ, με βάση τα στοιχεία της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων (ICE) για το 2018, 42.000 μετανάστες χωρίς χαρτιά κρατούνται σε κέντρα κράτησης. Δείτε εδώ τη μακροσκελή λίστα των κέντρων κράτησης στις ΗΠΑ.

Το 1983 και το 1984 ιδρύθηκαν δύο ιδιωτικές εταιρείες φυλακών, η GEO Group και η CoreCivic, και άρχισαν να ασκούν νομοθετικές πιέσεις για την επέκταση της κράτησης μεταναστών και των τραπεζικών τους λογαριασμών. Υπό την προεδρία του Ρόναλντ Ρέιγκαν, η κράτηση άρχισε να επεκτείνεται με τη θεσμοθέτηση διατάξεων υποχρεωτικής κράτησης.

Το 1983 η Υπηρεσία Μετανάστευσης και Πολιτογράφησης υπέγραψε το πρώτο της συμβόλαιο με επιχείρηση ιδιωτικών φυλακών με σκοπό την κράτηση μεταναστών. Ο νόμος για τη μεταρρύθμιση της μεταναστευτικής πολιτικής του 1996 υπό την προεδρία του Μπιλ Κλίντον επιδείνωσε ακόμα περισσότερο την κατάσταση. Τα κέντρα κράτησης μεταναστών διαφημίστηκαν ως η λύση στο πρόβλημα της διακίνησης ναρκωτικών και σαν μέθοδος περιορισμού των βίαιων εγκλημάτων.

Κύπρος

Παρότι η Δημοκρατία της Κύπρου είναι μια μικρή χώρα μέλος της ΕΕ που δεν ανήκει ακόμα στη Ζώνη Σένγκεν, τα τελευταία χρόνια έχει αναχθεί σε σημαντική πύλη της ΕΕ λόγω του μπλοκαρίσματος των άλλων διαδρόμων. Με πληθυσμό λιγότερο από ένα εκατομμύριο κατοίκους, η χώρα έχει αναλογικά τον υψηλότερο αριθμό αιτήσεων ασύλου (που το 2018 έφτασαν τις 7,765). Πολλοί αιτούντες άσυλο ζουν στους δρόμους χωρίς πρόσβαση σε στέγη και φαγητό.

Το μόνο κέντρο υποδοχής βρίσκεται στην Κοφίνου και έχει χωρητικότητα 350 ατόμων που έχει ξεπεραστεί προ πολλού. Η κυβέρνηση έχει ανακοινώσει ότι θα φτιάξει άλλα δύο, καθώς και μία «ζώνη διάβασης» στα πρότυπα του ακροδεξιού υπουργού Εσωτερικών της Γερμανίας Χορστ Ζεεχόφερ.

Διά στόματος του υπουργού Εσωτερικών Κωνσταντίνου Πετρίδη ζήτησε από την ΕΕ τον Αύγουστο τη μετεγκατάσταση 5.000 αιτούντων άσυλο σαν αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες που προσφέρει η χώρα στην «προστασία των ευρωπαϊκών συνόρων» και στον περιορισμό των «προσφυγικών ροών».

Σχεδόν οι μισοί από τους αιτούντες άσυλο εισέρχονται στη χώρα από την «Πράσινη Γραμμή» που χωρίζει το νησί στα δύο και περιφρουρείται από τις ειρηνευτικές δυνάμεις του ΟΗΕ. Η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας δεν ισχύει για την περίπτωση της Κύπρου και οι ελληνοκυπριακές αρχές έχουν φτάσει στο σημείο να χαρακτηρίζουν την Τουρκία και την τουρκοκυπριακή πλευρά του νησιού «θεσμικούς διακινητές».

Από πολιτική επιλογή η Κύπρος δεν παρέχει άσυλο, αλλά μονάχα καθεστώς επικουρικής προστασίας στους Σύριους πρόσφυγες που αποτελούν περίπου το ένα τέταρτο των αιτούντων άσυλο στη χώρα. Κι αυτό σημαίνει ότι δεν έχουν το δικαίωμα της οικογενειακής επανένωσης.

Όπως η Μάλτα, έτσι και η Κύπρος, δεν έχει αποσύρει ακόμα όλους τους Βρετανικούς αποικιοκρατικούς νόμους για τη μετανάστευση και διατηρεί ακόμα την κατηγορία του «παράνομου μετανάστη», ενώ δεν υπάρχει ανώτατο όριο κράτησης για τους αιτούντες άσυλο. Ο περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμος του 1950 βρίσκεται ακόμα σε ισχύ.

Σύμφωνα με το υπουργείο Εσωτερικών, 892 μη έχοντες την ιδιότητα του πολίτη (684 άνδρες και 206 γυναίκες) τέθηκαν υπό κράτηση το 2013, 758 (521 άνδρες και 237 γυναίκες) το 2014, 731 (483 άνδρες και 248 γυναίκες) το 2015 και 585 (343 άνδρες και 242 γυναίκες) το 2016.

Με βάση τα ίδια στοιχεία, ο αριθμός των αρνήσεων εισόδου στη χώρα έχει φτάσει τις 2.025 και ο αριθμός των παράνομα ευρισκόμενων στη χώρα τις 6.040 το 2018.

Ιρλανδία

Σε σύγκριση με άλλες χώρες της ΕΕ, στην Ιρλανδία κρατούνται λιγότεροι μετανάστες και αιτούντες άσυλο. Για την κράτησή τους όμως χρησιμοποιεί αστυνομικά τμήματα και φυλακές. Οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένου του Συμβουλίου της Ευρώπης και των Ηνωμένων Εθνών, έχουν προειδοποιήσει επανειλημμένα την Ιρλανδία να δώσει λύση στο πρόβλημα δημιουργώντας ειδικές εγκαταστάσεις κράτησης. Υπάρχουν όμως ανησυχίες ότι αυτό θα οδηγήσει σε αύξηση του αριθμού των κρατούμενων μεταναστών.

Το ζήτημα της κράτησης μεταναστών πήρε δημοσιότητα στη χώρα το 2017 όταν μια πρώην νταντά από τη Βραζιλία συνελήφθη κατά την επίσκεψή της στην Ιρλανδία και οδηγήθηκε στις γυναικείες φυλακές της Ντόκας με την υποψία της «παράνομης» εισόδου στη χώρα για εργασία. Η σύλληψής της προκάλεσε κύματα συμπαράστασης απ’ τον απλό κόσμο κι ένα διάβημα της πρεσβείας της Βραζιλίας πώς η άρνηση εισόδου στη χώρα μπορεί να σημαίνει κράτηση σε «κοινές φυλακές». Αμέσως μετά, η Irish Times αποκάλυψε ότι «421 μετανάστες κρατούνταν σε φυλακές το 2016», γεγονός για το οποίο η κυβέρνηση είχε επικριθεί σε ειδικές αναφορές της Επιτροπής κατά των Βασανιστηρίων των Ηνωμένων Εθνών το 2011 και το 2017.

Η απάντηση των ιρλανδικών αρχών ήταν ότι σχεδίαζαν να ανοίξουν ένα κέντρο κράτησης μεταναστών στο αεροδρόμιο του Δουβλίνου. Σύμφωνα με τα τελευταία δημοσιεύματα, η δομή, που κόστισε 3,6 εκατομμύρια ευρώ δεν πρόκειται να ανοίξει πριν το τέλος 2019. Το κέντρο προορίζεται για την κράτηση ατόμων που δεν θα γίνονται δεκτά στη χώρα και θα έχει θαλάμους χωρητικότητας 15 (καθιστών ή 30 όρθιων) ατόμων.

Στην Ιρλανδία για τη στέγαση και φροντίδα των αιτούντων άσυλο ισχύει το σύστημα άμεσης παροχής. Οι αιτούντες άσυλο διαμένουν δωρεάν σε προσωρινά κέντρα με πλήρη πρόσβαση στις δομές υγείας και το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας. Στα τέλη του 2017, 5.096 άνδρες, γυναίκες και παιδιά (801 οικογένειες) ζούσαν στα 34 κέντρα άμεσης παροχής που λειτουργούσαν σε 17 χωριά σε όλη τη χώρα.

Πορτογαλία

Στις 13 Μαρτίου, η κυβέρνηση της Πορτογαλίας πέρασε από τη Βουλή νομοθετικό διάταγμα 10-Α/2020 που προβλέπει τη θέσπιση προσωρινών και έκτακτων μέτρων για την αντιμετώπιση του νέου κορονοϊού. Μεταξύ άλλων δόθηκε παράταση στην ισχύ των εγγράφων που έληγαν από 24 Φεβρουαρίου τουλάχιστον μέχρι τις 30 Ιουνίου.

Παρά τα μέτρα περιορισμού των μη αναγκαίων μετακινήσεων τα Τοπικά Κέντρα Υποστήριξης και Ενσωμάτωσης Μεταναστών (CLAIM) συνέχισαν να προσφέρουν κατ’ ιδίαν υπηρεσίες διδασκαλίας, κλπ, κατόπιν ραντεβού.

Στις 27 Μαρτίου, με νέο προεδρικό διάταγμα ορίστηκε η νομιμοποίηση της παρουσίας όλων των αιτούντων άσυλο στη χώρα με ελεύθερη πρόσβαση σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες, συμπεριλαμβανομένου του εθνικού συστήματος υγείας, τη λήψη προνοιακών παροχών, τη σύναψη συμβολαίων ενοικίου και εργασίας, το άνοιγμα τραπεζικών λογαριασμών, κλπ.

Σε ό,τι αφορά την κράτηση, απελευθερώθηκαν όλοι οι αιτούντες διεθνούς προστασίας που βρισκόταν κάτω από διοικητική κράτηση στις 3 εγκαταστάσεις κράτησης στα αεροδρόμια της Λισαβόνας, του Οπόρτο και του Φάρο.

Στις δομές φιλοξενίας εξακολουθεί να υπάρχει υπερπληρότητα σε κάποια σημεία. Στις 19 Απριλίου, μια ολόκληρη δομή εκκενώθηκε και όλοι οι διαμένοντες μπήκαν σε καραντίνα, καθώς στους 170 που υποβλήθηκαν σε εξέταση τα 138 βρέθηκαν θετικοί στον Covid-19, αν και μόνο ένας απ’ αυτούς είχε παρουσιάσει συμπτώματα.

Η Πορτογαλία ετοιμάζεται μέσα στο Μάιο να δεχθεί 500 ασυνόδευτα παιδιά από τα στρατόπεδα της Ελλάδας, ενώ πρόσφατα η κυβέρνηση έδωσε ιθαγένεια σε όλα τα παιδιά των μεταναστών που ζουν στη χώρα για τουλάχιστον ένα χρόνο.

Άλλες χώρες

  • Αφγανιστάν. Έχοντας υποφέρει από δεκαετίες εσωτερικών συγκρούσεων και εξωτερικών επεμβάσεων, το Αφγανιστάν είναι μια από τις πιο σημαντικές πηγές μεταναστών και προσφύγων στον κόσμο. Λόγω της εγγύτητάς του με την Κίνα και άλλες χώρες όπου υπάρχει ρευστότητα, ένας σχετικά μικρός αριθμός ανθρώπων ζήτησε άσυλο στο Αφγανιστάν τα τελευταία χρόνια. Στις πιο ευάλωτες ομάδες συγκαταλέγονται οι Ουιγούροι της Δυτικής Κίνας, μια εθνική μειονότητα που υφίσταται διώξεις λόγω της ισλαμικής της πίστης. Το Αφγανιστάν έχει απελάσει δεκάδες Ουιγούρους κατ’ εντολή της Κίνας που κρατούνταν στο Γραφείο της Εθνικής Διεύθυνσης Ασφάλειας στην Καμπούλ.
  • Αλβανία. Η Αλβανία ως μέλος της ΕΕ συνεργάζεται με τη Frontex για τον έλεγχο των συνόρων της. Διαχειρίζεται ένα κέντρο κράτησης μεταναστών στο Καρέτς από το 2010. Δε διαθέτει ξεχωριστές εγκαταστάσεις για ασυνόδευτους ανήλικους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Create your website with WordPress.com
Ξεκινήστε